Boomerang / PrintNetwork

قبل از پلتفرم، سفارش‌ها با فلش به دفترمون می‌رسید. پارتنر طرحش رو می‌ریخت روی فلش و می‌فرستادش. بعدتر سفارش‌ها از Telegram می‌اومد. هر سفارش یه طرح داشت، یه لباس، جای چاپ و یه ددلاین، و خط تولید و انبار و حسابدار هر کدوم نسخه‌ی خودشون رو ازش داشتن.

پارتنر طرحش رو توی پورتال آپلود می‌کنه، محصول و جای چاپ رو انتخاب می‌کنه و سفارشش رو با یه لینک دنبال می‌کنه. روی خط تولید، هر کدوم از دوازده تا پونزده تا اپراتور فقط مرحله‌ی خودش رو می‌بینه. بسته‌بندی و ارسال ایستگاه‌های خودشون رو دارن و هر سفارش با سیستم حسابداری تطبیق داده می‌شه. موجودی هم تو چند تا انبار دنبال می‌شه. همیشه دوازده رنگ و هفت سایز از سه تا محصول داشتیم، تی‌شرت و هودی و سویشرت، و هر لحظه بیشتر از ۲۰٬۰۰۰ تا لباس تو انبار بود. قیمت هر پارتنر هم هر ماه، بسته به اینکه چقدر سفارش داده بود، بین برنزی و نقره‌ای و طلایی جابه‌جا می‌شد.

پلتفرم Boomerang ابزار داخلی خودمون بود، واسه همین طراحی و ساختش رو دقیقاً روی همون روشی سوار کردم که کار می‌کردیم. از ۲۰۲۱ راه افتاد و تو اوجش ماهی چند هزار تا سفارش رو جابه‌جا می‌کرد.

با بیشتر از صد تا پارتنر، بیشتر از پنجاه هزار تا لباس فرستادیم بیرون. کل کار، از سفارش پارتنر تا میز حسابدار، با همین سیستم می‌چرخید تا ژانویه‌ی ۲۰۲۶ که کنار رفتم.